Piwo rzemieślnicze dla poczatkujacych: jak nie zgubic sie w stylach i nie przepacic

Polski rynek piwa kraft rozrósł się do setek browarów rzemieślniczych. Z jednej strony to świetna wiadomość. Z drugiej, jak w tym gąszczu etykiet, stylów i chwytliwych nazw nie zgubić się już na starcie? Podobnie jest z whisky. Tam też jest multum regionów, dymów, beczek. I wiem jedno: bez przewodnika łatwo wpaść w pułapkę mody.

Piwo rzemieślnicze przewodnik dla początkujących to nie jest kolejny tekst, który wrzuci ci listę dziesięciu butelek i powie „kup to”. Bo prawda jest taka, że większość ludzi zaczyna od złego wyboru. Bierze pierwsze lepsze IPA z półki w supermarkecie, bo ładna etykieta, a potem pluje i mówi „nie lubię krafta”. A problem leży gdzie indziej. Nie w piwie, tylko w stylu. No bo kto każe komuś zaczynać od najgorętszego chmielowego bombowca, skoro można spokojnie wejść przez łagodniejsze style?

Z piwem jest podobnie jak z whisky, trzeba dać sobie czas i wiedzieć, czego szukać. Dlatego ten tekst nie będzie o tym, co jest modne w tym sezonie. Będzie o tym, jak nie przepłacić za naklejkę i jak trafić w swój pierwszy dobry wybór.

Znasz to uczucie, kiedy stoisz przed półką z dwudziestoma stylami i nie wiesz, od czego zacząć? I właśnie o tym pogadamy.

Rewolucja piwna w Polsce

Jeszcze dziesięć lat temu wybór w sklepie wyglądał tak: Lech, Żywiec, Tyskie, ewentualnie ktoś odważny sięgał po Guinnessa. Dziś wejście do lepszego sklepu z piwem przypomina wejście do biblioteki, w której każda książka ma inną okładkę i opowiada inną historię. Liczba polskich browarów rzemieślniczych mocno wzrosła. Dziś patrzę najpierw na styl, potem na skład, a dopiero na końcu na cenę. (I często wychodzi drożej, ale przynajmniej wiem za co płacę.)

Jeszcze kilkanaście lat temu określenie "piwo rzemieślnicze" brzmiało jak egzotyczny wynalazek z importu. A teraz? Piwo rzemieślnicze przewodnik to coś, czego szuka każdy, kto chce zrozumieć, dlaczego za butelkę płaci się 15 złotych zamiast 3. I często ma to sens. Nie każda droga butelka jest lepsza, ale różnica między masówką a krafem to nie tylko marketing. To inna filozofia, inne składniki, inna woda, inne drożdże.

Skąd się wzięło kraft?

Polska rewolucja piwna zaczęła się od kilku zapaleńców. Potem poszło lawinowo. Browary takie jak PINTA udowodniły, że Polak potrafi zrobić stouta, który nie ustępuje belgijskim czy amerykańskim odpowiednikom.

Na polski rynek weszły też style, które wcześniej istniały tylko w teorii. Style piwa takie jak New England IPA trafiły nad Wisłę i od razu podbiły serca piwoszy. Dlaczego? Bo były soczyste, mętne, pachniały jak tropikalny sok, a nie jak gorzkie piwo z puszki. Dziś polskie browary, jak Trzech Kumpli czy Nepomucen, regularnie zdobywają nagrody na międzynarodowych konkursach. To nie jest chwilowa moda, to zmiana nawyków.

Dlaczego nie tylko Lech i Żywiec

Okej, ale po co komu to całe zamieszanie? Przecież Lech jest dobry, Żywiec też. No właśnie, "dobry" to za mało. Dla mnie różnica jest taka: piwo masowe smakuje tak samo od lat. Jest przewidywalne, bezpieczne, ale nijakie. Kraft natomiast to jak wejście do knajpy, w której kucharz sam wybiera składniki. Może wyjść genialnie, może wyjść średnio, ale na pewno nie jest nudno. (I tu pojawia się pytanie: czy wolisz bezpieczeństwo czy przygodę? Ja wybieram przygodę, nawet jeśli czasem trafię na gniota.)

Konkretny przykład? Weźmy IPA APA stout. To trzy zupełnie różne światy. IPA to goryczka i cytrusy. APA to zbalansowane, chmielowe piwo, które nie zabija podniebienia. Stout to ciemne, kawowe, czekoladowe, idealne na zimowy wieczór. Każdy z tych stylów ma swoją historię i swoje grono fanów. I każdy znajdziesz w polskim sklepie z piwem, nie tylko w imporcie.

A co z ceną? Jasne, piwo kraft kosztuje więcej. Butelka dobrego IPA to wydatek 10-15 złotych. Ale pomyśl: wódkę kupujesz za 40 złotych i pijesz przez wieczór. Dobre piwo rzemieślnicze pijesz przez godzinę, ale smakujesz każdy łyk. Nie chodzi o ilość, tylko o jakość. (I tu pojawia się kolejna rzecz: jeśli już pijesz, to pij dobrze. Lepiej jedną butelkę za 15 zł niż trzy za 5 zł. Serio.)

Widzisz? Każdy z tych stylów to inna historia. I każdy znajdziesz w polskich sklepach. Nie musisz jechać do Belgii czy USA, żeby spróbować dobrego piwa. Wystarczy wiedzieć, czego szukać. (A jak już znajdziesz swój ulubiony styl, to polecam kupić dwie butelki. Jedną otworzyć od razu, drugą schować na pół roku. Zobaczysz, jak się zmieni. Tak się porównuje.)

Najwazniejsze style piwa

No dobra, wchodzisz w piwo rzemieślnicze i nagle widzisz: IPA, APA, Stout, Porter, Lager, Ale. Sześć nazw na jednej półce. Które wybrać? (spokojnie, każdy przez to przechodził). W tym przewodniku po piwie rzemieślniczym rozwalamy to na czynniki pierwsze. Bo nie chodzi o to żeby znać wszystkie style, chodzi o to żeby wiedzieć co lubisz.

Zacznijmy od podstaw. Piwo dzieli się na dwa wielkie obozy: Ale i Lager. Różnica? Drożdże i temperatura fermentacji. Ale fermentują w temperaturze 15-24°C, dają więcej estrów i owoców. Lagery fermentują w 7-13°C, są czystsze, bardziej wytrawne. (taka generalizacja, ale działa na początek). W praktyce: jeśli pijesz powszechnie dostępne piwo z marketu, to najpewniej pijesz lagera. Ale jeśli chcesz poczuć coś więcej, wchodzisz w świat Ale.

Znanych jest ponad 100 stylów piwa. Nie musisz ich wszystkich znać. Wystarczy że ogarniesz te sześć. Reszta przyjdzie sama.

Lager, Ale, IPA, Stout, Porter, APA

Lager to twój punkt wyjścia. Czysty, orzeźwiający, z niską zawartością alkoholu (4-5%). Pilsner Urquell to klasyk, warzony od 1842 roku, w Pradze. Smakuje jak chleb, miód i delikatny chmiel. Idealny na rozgrzewkę. (wiem, brzmi banalnie, ale bez lagera nie ma craftu).

Piwa pszeniczne są bardziej owocowe, bardziej złożone. Przykład? Pale Ale. 5,5% alkoholu, aromat cytrusów i żywicy. Podawaj w 12°C.

IPA, czyli India Pale Ale, to król chmielu. Goryczka, aromat grejpfruta, sosny, czasem mango. APA, czyli American Pale Ale, to lżejsza wersja, mniej goryczy, więcej balansu. Dobry przykład: Sierra Nevada Pale Ale z Kalifornii, warzony od 1980 roku. 5,6% alkoholu, idealny na początek przygody z piwem rzemieślniczym.

Stout i Porter to ciemna strona mocy. Stout jest kawowy, czekoladowy, czasem z nutami palonego słodu. Guinness Draught z Dublina to klasyk, 4,2% alkoholu, kremowa pianka, zero goryczy. Porter jest starszym bratem stouta, bardziej wytrawny, mniej palony. Porter Bałtycki to perełka. 9% alkoholu, leżakowany w beczkach po koniaku.

Widzisz różnicę? (mam nadzieję). Tabela mówi wszystko: im wyższy alkohol, tym więcej smaku. Ale uwaga, nie każdy styl pasuje do każdej okazji. IPA na grilla? Tak. Stout na deser? Jak najbardziej. Lager do pizzy? Zawsze.

Czym się różnią

Różnica między Lagerem a Ale to nie tylko drożdże. To filozofia. Lager wymaga cierpliwości, leżakuje tygodniami w niskich temperaturach. Ale pije się szybciej, jest bardziej spontaniczne. (jak różnica między whisky single malt a bourbonem, jedno wymaga czasu, drugie jest bardziej bezpośrednie).

IPA różni się od APA intensywnością chmielu. IPA ma zwykle 60-80 IBU (jednostek goryczy), APA 40-50. Dla porównania: lager ma 10-20 IBU. Stout i Porter różnią się zawartością palonego słodu. Stout używa słodu palonego w wyższej temperaturze, co daje więcej kawy i czekolady. Porter jest bardziej wytrawny, z nutami orzechów.

W praktyce: jeśli pijesz piwo po raz pierwszy, zacznij od lagera. Potem przejdź do APA. Jeśli chcesz więcej goryczy, IPA. Jeśli wolisz ciemne, stout lub porter. (nie ma złych wyborów, są tylko lepsze). I pamiętaj: nie każda limitowana edycja jest lepsza. Często płacisz za naklejkę.

Piwo rzemieślnicze to nie moda. To sposób na poznanie smaku, który w marketowym lagrze ginie.

Wiesz już który styl wybrać na początek? Ja bym zaczął od APA. Sierra Nevada Pale Ale to moja osobista rekomendacja. Podawaj w 14°C.

IPA: krol kraftow

IPA to jest ten styl, który wywołał całą rewolucję piwną. Gdyby nie IPA, pewnie dalej siedzielibyśmy przy jasnych lagerach i zastanawiali się, czy piwo smakowe to grzech. IPA stanowią dużą część sprzedaży piwa kraftowego. U nas w Polsce też nie jest inaczej. Każdy browar, który coś sobą reprezentuje, ma w ofercie przynajmniej jedną IPA. Niektóre mają ich po pięć. I to jest problem.

Bo jak się w tym połapać, kiedy na półce widzisz "IPA", "New England IPA", "Double IPA", "Session IPA", "West Coast IPA"? Czasem stoję i myślę: "o kurczę, którą wziąć". A przecież znam te style od lat. Dla początkującego to może być koszmar. Więc rozłóżmy to na części pierwsze.

Amerykańska, New England, Double

Zacznijmy od klasyki. Amerykańska IPA, zwana też West Coast IPA. To jest ten pierwowzór: czysta, klarowna, z wyraźną goryczką i aromatami cytrusów, żywicy, sosny. Chmielenie na zimno daje tu konkretny efekt. Alkohol zwykle w okolicach 5,5–7,5%. Przykład? Browar Nepomucen "Hoppy Hour", klasyk polskiego kraftu. Goryczka jest jak uderzenie w twarz, ale przyjemne. (Dla początkującego może być za mocne na początek.)

New England IPA (NEIPA) to zupełnie inna historia. Mętna, nieklarowna, często wygląda jak sok pomarańczowy. Aromaty: mango, marakuja, brzoskwinia. Goryczka minimalna, bo chmielenie odbywa się głównie na zimno, bez gotowania. Alkohol podobny, 6–7,5%. Tu wchodzisz w coś, co jest pijalne i nie gryzie. Browar Pinta "V-IPA" to dobry przykład: pijesz i myślisz "to jest piwo?". (Serio, smakuje jak sok.)

Double IPA (DIPA) to wersja podkręcona. Więcej słodu, więcej chmielu, alkohol 8–10%. Goryczka potrafi być intensywna, ale i aromaty są bardziej skoncentrowane. To nie jest piwo na wieczór przy serialu. To jest piwo do degustacji. Browar Trzech Kumpli "Double IPA" to jedno z najlepszych w kraju.

Która IPA dla początkującego?

Tu mam jasne zdanie. Jeśli wcześniej piłeś tylko lagery, nie zaczynaj od West Coast ani Double. To będzie jak skok na głęboką wodę. Zamiast tego sięgnij po New England IPA. Mniej goryczki, więcej owoców. Łatwiej polubisz.

Polecam konkretnie: Browar Zamkowy Cieszyn "Cieszyn IPA" w wersji New England. Albo Browar Grodzisk "IPA Grodziska", wersja z chmielem Mosaic, aromat jak wejście do sklepu z owocami. (Nie powiem żeby mnie zaskoczyło, ale jest przyjemna.) Jeśli chcesz coś z niższym alkoholem, spróbuj Session IPA. To taka IPA light: 4–5% alkoholu, ale aromaty podobne. Browar Kormoran "Session IPA", pijesz i nie czujesz, że to piwo. (A potem okazuje się, że wypiłeś trzy.)

Pamiętaj: piwo rzemieślnicze przewodnik to nie tylko teoria. Musisz próbować. Każdy ma inny gust. Ja na przykład nie przepadam za bardzo goryczkowymi IPA. Wolę te z aromatami tropikalnymi. Ty możesz być inny. (I to jest okej.)

Widzisz różnicę? New England ma najniższą goryczkę. Dlatego polecam ją na start. A jak już polubisz, możesz przejść do West Coast. (Tylko nie od razu do Double. Serio, poczekaj.)

Stout i Porter: ciemna strona mocy

Piwo ciemne to nie jest to samo co „ciężkie". Wiele osób omija stouty i portery szerokim łukiem, bo kojarzą im się z czarną, gęstą mazią, która smakuje jak przepalona kawa. I często mają rację. Tylko że problem leży po stronie złych przykładów, nie samego stylu. Piwo rzemieślnicze przewodnik po prawdziwych ciemnych stylach to coś, co otwiera oczy.

Zacznijmy od podstaw: stout i porter to kuzyni. Porter jest starszy, pojawił się w Londynie w XVIII wieku jako piwo dla tragarzy (stąd nazwa). Stout wyewoluował z portera jako jego mocniejsza, bardziej palona wersja. Dziś granica jest płynna. Producenci często nazywają piwo tak, jak im wygodniej, a niekoniecznie zgodnie z historią. (No ale to już wasza decyzja, czy dajecie się nabrać na marketing).

Porter bałtycki to ciemne, mocne piwo, które leżakuje się nawet rok. Nie czuć w nim alkoholu, a smak przypomina ciemną czekoladę z nutą dymu. Nie każdy trafi na takie perełki. Dlatego warto wiedzieć, czego szukać.

Kawa, czekolada, palone słody

Okej, przejdźmy do konkretów. Skąd w stoutach i porterach bierze się ten charakterystyczny smak kawy i czekolady? To nie są dodatki. To efekt palonego jęczmienia. Ziarno słodu podgrzewa się do temperatury 200-230°C, aż ciemnieje i zaczyna wydzielać związki smakowe: kawę, karmel, gorzką czekoladę, czasem nawet palone tosty. Im ciemniejszy słód, tym więcej tych nut. Proste, prawda?

Ale uwaga: nie każdy stout jest taki sam. Są różne style piwa w tej rodzinie. Sprawdźcie tabelkę poniżej, żeby nie kupić kota w worku:

Widzicie różnicę? Suchy stout (jak Guinness) to lekka, orzeźwiająca rzecz. Nie ma w nim słodyczy, jest za to palona goryczka. Idealne do ostryg, swoją drogą. Z kolei imperial stout to już ciężka artyleria. Beer Advocate w 2024 roku podawał, że najlepsze imperialne stouty mają nuty wiśni, suszonej śliwki i czekolady, ale też wyczuwalny alkohol. To nie jest piwo na szybkie wypicie. To się sączy.

Jeśli zaczynasz przygodę z ciemnym piwem, nie bierz od razu imperialnego. Kup sobie klasycznego stouta mlecznego. Smak jest łagodniejszy, słodszy, a kawa i czekolada są wyraźne, ale nie przytłaczają. Milk Stout z Browaru Stu Mostów ma kremową pianę, zapach jak w cukierni, a w smaku czekoladę mleczną z dodatkiem wanilii. (Warte swojej ceny, około 12 zł za 0,5 l).

Pamiętajcie też o jednym: piwo kraft w ciemnych stylach często ma wyższą goryczkę niż te komercyjne. To nie jest wada. To cecha. Palone słody po prostu tak działają. Jeśli nie lubicie goryczki, szukajcie stoutów z dodatkiem laktozy albo owoców. One zrównoważą smak. (Albo po prostu sięgnijcie po portera bałtyckiego, który jest naturalnie słodszy).

Piwo pszeniczne: lato w szkle

Piwo pszeniczne to dobry wybór na upał. Lekkie, orzeźwiające, często mętne. Nie ma nic lepszego niż kwaśny, cytrusowy posmak na języku, gdy za oknem leje się żar. (Szczerze mówiąc, to jedyny styl piwa, który piję bez wyrzutów sumienia w środku lata.)

Piwo pszeniczne to kategoria szeroka. W sklepie z alkoholem znajdziesz je w różnych wariantach, ale kluczowa jest jedna rzecz: zawartość słodu pszenicznego. Minimum 50%, to daje tę charakterystyczną, jedwabistą teksturę i lekką kwasowość. Dla początkujących to dobry start, bo nie przytłacza goryczką. Dla zaawansowanych, pole do eksperymentów z dodatkami.

Piwo pszeniczne to najlepszy sposób na poznanie, że piwo nie musi być gorzkie, żeby było dobre. To jak pierwszy łyk dobrego wina białego, otwiera oczy.

Witbier: belgijski klasyk z nutą cytrusów

Witbier, czyli piwo pszeniczne po belgijsku. To styl, który ma korzenie w XV wieku, ale przeżył renesans w latach 80. XX wieku dzięki browarowi Hoegaarden. (Nie powiem, żeby mnie zaskoczyło, że to właśnie Belgowie, mistrzowie fermentacji, opracowali coś tak prostego i genialnego.) Witbier jest niefiltrowany, więc spodziewaj się mętnego, jasnozłotego koloru. Aromat? Pomarańcza, kolendra, czasem nuta kwiatowa. Smak jest lekko kwaśny, orzeźwiający, z niską goryczką, zazwyczaj 10–20 IBU.

Witbier od polskich kraftów często ma dodatki, na przykład skórki grejpfruta, co daje cytrusową goryczkę. Dla początkujących polecam zacząć od klasycznego Hoegaarden, dostępny w każdym sklepie, cena około 4–6 zł za butelkę 0,33 l. (Moda mija. Butelka zostaje. A ta zostanie na długo.)

Hefeweizen: niemiecka precyzja w szkle

Hefeweizen to niemiecki odpowiednik witbiera, ale z charakterystyczną nutą goździków i banana. To zasługa specyficznej drożdży, Saccharomyces cerevisiae, które podczas fermentacji produkują estry i fenole. (Serio? Goździki w piwie? Tak, i to działa.) Hefeweizen ma więcej ciała niż witbier, często jest bardziej mętny, a piana gęsta jak bita śmietana. Alkohol w granicach 4,5–5,5%, idealne na popołudnie przy grillu.

Różnica między rocznikami piwa pszenicznego może być uderzająca: jeden ma bardziej wyczuwalne nuty bananowe, a inny więcej przypraw. W mojej szafce mam trzy butelki Hefeweizena od polskiego Browaru Pinta, warzone z dodatkiem płatków owsianych. To wersja bardziej kremowa, idealna na chłodniejsze wieczory.

Gose: kwaśna niespodzianka z solą

Gose to piwo, które albo kochasz, albo nienawidzisz. Ja jestem w pierwszej grupie. (Szczerze mówiąc, to mój ulubiony styl pszeniczny.) Gose pochodzi z niemieckiego miasta Goslar, ale współczesne wersje często dodają owoce, maliny, brzoskwinie, cytrynę. Kluczowy składnik? Sól. Tak, sól morska, która podbija kwasowość i sprawia, że piwo jest niesamowicie orzeźwiające. Alkohol niski, 4–5%, więc można wypić kilka bez obciążenia.

Gose z dodatkiem marakui smakuje jak tropikalna lemoniada z alkoholem. Cena? Około 10–12 zł za butelkę 0,5 l. Dla początkujących polecam zacząć od wersji bez dodatków, czysta kwasowość i sól. (Nie każda limitowana edycja jest lepsza. Często płacisz za naklejkę. Ale Gose z owocami to wyjątek, warto dopłacić.)

Porównanie tych trzech stylów pokazuje, jak różnorodne może być piwo pszeniczne. Witbier to lekkość i cytrusy, Hefeweizen to banana i goździki, Gose to kwas i sól. Każdy znajdzie coś dla siebie. (Warte swojej ceny, zwłaszcza jeśli dopiero zaczynasz przygodę z piwem kraftowym.) Pamiętaj tylko, żeby serwować je w temperaturze 6–8°C, za zimne traci aromat, za ciepłe staje się mdłe. A jeśli masz ochotę na coś mocniejszego po piwie, zajrzyj do kategorii whisky, single malt z regionu Speyside świetnie komponuje się po pszenicznej degustacji.

Polskie krafty: ranking browarow

Polskie piwo rzemieślnicze bywa niedoceniane. Najlepsze krafty w kraju śmiało mogą konkurować z tymi z USA czy UK. I nie mówię tego z jakiegoś lokalnego patriotyzmu, mówię jako facet, który woli wydać stówę na porządną whisky niż na przeciętne piwo. (Serio, to porównanie ma sens.)

Polska scena kraftowa to dziś wiele browarów rzemieślniczych. Niektóre z nich robią piwa, które rozkładają na łopatki niejednego zagranicznego giganta. Ale uwaga, nie każdy browar zasługuje na twoją uwagę. Są takie, które żyją z hype'u, a ich piwo smakuje jak rozczarowanie w szkle. I są takie, które konsekwentnie, rok po roku, serwują poziom, za który warto zapłacić. W tym rankingu chcę ci pokazać tych drugich. Bo nie chodzi o to, żeby wydać kasę na modną etykietę. Chodzi o to, żeby otworzyć butelkę i poczuć, że to było warte każdej złotówki.

Zanim przejdę do konkretów: pamiętaj, że to subiektywny wybór. Nie ma jednego "najlepszego" browaru, są takie, które robią coś wybitnie w swoim stylu. A ja lubię konkret. Dlatego ranking oparłem na trzech kryteriach: powtarzalność jakości (czy ich piwo z rocznika na rocznik jest stabilne), innowacyjność (czy potrafią zaskoczyć) i dostępność (nie każdy ma czas jeździć po Polsce w poszukiwaniu jednej butelki).

Browar ktory robi najlepsze piwo w Polsce

Jeśli miałbym wskazać jeden browar, który według mnie robi obecnie najlepsze piwo w Polsce, postawiłbym na Browar Stu Mostów z Wrocławia. I wiem, że to może brzmieć jak wyświechtany typ, ale daj mi chwilę, żeby ci to uzasadnić. Zamówiłem flight czterech różnych piw, od klasycznego American IPA po ich eksperymentalny pastry sour z dodatkiem marakui. Każde z nich było dopracowane do granic możliwości. IPA miała tę idealną równowagę między chmielową goryczką a słodowym ciałem, a sour, nie był przesłodzony, tylko właśnie taki, żebyś poczuł kwaśność i owocowość w jednym. (Niezłe, naprawdę niezłe.)

Co odróżnia Stu Mostów od reszty? Przede wszystkim podejście do surowca. Ich oficjalna strona browaru podaje, że używają wyłącznie chmieli z certyfikowanych upraw, często z małych, rodzinnych plantacji. W praktyce oznacza to, że każde piwo ma swój charakter, nie jest to "kolejne IPA z półki", tylko konkretny profil smakowy, który możesz rozpoznać z zamkniętymi oczami. Double Dry Hopped IPA to jak wejście do lasu po deszczu, żywiczne, soczyste, z nutą grejpfruta na finiszu. Nie każdemu to siądzie, ale jeśli szukasz intensywności, to jest to.

Spójrz na tę tabelę. Widzisz, że ceny są zróżnicowane, od 10 do 22 zł za butelkę. I tu jest klucz: droższe nie znaczy lepsze. Browar Nepomucen robi solidne IPA za 12 zł, które bije na głowę wiele importowanych piw za 30 zł. Z kolei Browar Trzech Kumpli, z ich imperialnym stoutem, udowadnia, że za 20 zł możesz dostać piwo, które leżakujesz w piwnicy przez rok i ono nabiera jeszcze więcej głębi.

Osobną historią jest Browar Pinta. Ich Atak Chmielu to klasyk, piwo, które pokazuje, jak powinna smakować porządna American Pale Ale. Nie ma w nim udziwnień, nie ma eksperymentów. Jest czysta, chmielowa radość. I to mi się podoba, nie każdy musi robić wino z dodatkiem czarnego bzu czy pieprzu. Czasem wystarczy zrobić jedno piwo dobrze, a nie dziesięć przeciętnie.

Polski kraft to nie moda. To odpowiedź na lata dominacji bezpłciowych lagrów. Dziś mamy browary, które potrafią zrobić piwo na poziomie światowym. I to nie jest już fanaberia, to standard.

Więc jeśli ktoś pyta mnie, od czego zacząć przygodę z polskim piwem rzemieślniczym, odpowiadam: od Stu Mostów albo Pinty. I nie dlatego, że są modne. Dlatego, że robią piwo, które ma sens. A ty? Masz swojego faworyta? Daj znać. Bo ja cały czas szukam kolejnych butelek, które zaskoczą mnie tak, jak te pierwsze. (I pewnie znajdę. W końcu to Polska, mamy się czym chwalić.)

Zdjęcie: Gotta Be Worth It / Pexels