Gin dla początkujących i zaawansowanych: jak wybrać butelkę, która nie zginie w Gin Tonicu

Moda na gin wyraźnie przygasa. I szczerze mówiąc, to dobra wiadomość. Zostają na rynku ci, którzy faktycznie wiedzą, co robią. Znikają za to marki, które sprzedawały kolorową wodę w ładnej butelce. Nie każdy gin nadaje się do toniku, ale te dobre potrafią zaskoczyć.

Problem z ginem jest taki, że wszyscy myślą, że go znają. No bo gin to gin, prawda? Wrzucasz do szklanki, dolewasz tonik, plasterek cytryny i masz gotowe drinki na imprezę. Tymczasem różnice między poszczególnymi butelkami są tak duże, jak między piwem a porterem bałtyckim. Moim zdaniem, jeśli szukasz gina przewodnika wyboru, który faktycznie pomoże ci podjąć decyzję, musisz zacząć od podstaw. Odpowiedź na pytanie jaki gin kupić, wcale nie jest oczywista.

Gin z różnych półek cenowych bywa bardzo różny. Nie zawsze cena idzie w parze z jakością. Często płacisz za ładną etykietę i historię, której nikt nie sprawdził. Dlatego warto czytać skład i nie sugerować się samą ceną.

Moda mija. Butelka zostaje. A jeśli już masz wydać pieniądze, to niech to będzie świadomy wybór. Zastanawiasz się, co odróżnia gin London Dry od innych stylów? Albo dlaczego niektóre giny do G&T pasują idealnie, a inne lepiej zostawić w szafce? No to czytaj dalej. Rozłożymy to na czynniki pierwsze.

Gin to nie tylko jałowiec

Przez lata myślałem, że gin to po prostu wódka z jałowcem. I tyle. Dopóki nie spróbowałem czegoś, co pachniało jak wiosenny ogród po deszczu. Okazało się, że to gin. Tylko że botaniczny, z dodatkiem werbeny, trawy cytrynowej i czegoś jeszcze, czego do dziś nie umiem nazwać. Od tamtej pory przestałem traktować gin jak jednorazowy dodatek do toniku. To pełnoprawny trunek, który w zależności od destylarni potrafi zaskoczyć bardziej niż niejedna whisky.

Moda mija. Butelka zostaje. Ale w przypadku ginu moda akurat zrobiła coś dobrego: wymusiła różnorodność. Dziś na półkach znajdziesz giny, które smakują jak las iglasty, cytrusowa bomba albo deser z kwiatów bzu. I to jest w porządku. Gorzej, jak ktoś bierze pierwszą lepszą butelkę z półki i wrzuca do szklanki z tonikiem. Gin to nie tylko jałowiec. To cała paleta smaków, którą warto poznać, zanim kupisz kolejną butelkę do szafki.

Czym właściwie jest gin?

Z definicji gin to spirytus jałowcowy. Żeby nazwać go ginem, musi dominować w nim smak jałowca. I tyle. Reszta to dowolność. Producenci mogą dodać cokolwiek: kolendrę, skórkę pomarańczy, anyż, kardamon, a nawet ogórek czy hibiskus. Nie ma sztywnych reguł poza tą jedną. (Niezłe, prawda? Większość ludzi myśli, że gin to sztywna kategoria, a tymczasem to pole do popisu dla botaników.)

Rynek ginu w Polsce rośnie, nie tylko za sprawą tanich butelek. Rośnie segment premium, gdzie ceny zaczynają się od 150 zł w górę.

Gin przestał być trunkem na jedną imprezę. Ludzie zaczynają go traktować jak whisky: szukają limitowanych edycji, sprawdzają skład botaniczny, porównują roczniki

Dlatego jeśli myślisz, że każdy gin jest taki sam, polecam spróbować obok siebie klasycznego London Dry i ginu z dodatkiem lawendy. Różnica jest uderzająca.

Od London Dry do New Western

Największe nieporozumienie: „London Dry" to nie miejsce. To styl produkcji. Gin London Dry powstaje przez ponowną destylację spirytusu z dodatkiem roślinnych składników. Bez słodzenia, bez barwienia. Zero dodatków poza wodą. To klasyka. Przykład? Beefeater albo Tanqueray. Butelki, które stoją na barach od dekad i nie bez powodu. Są suche, jałowcowe, cytrusowe. Idealne do G&T, bo nie giną pod tonikiem.

Ale jest też druga strona medalu. New Western, styl, który pojawił się w USA w latach 2000. Tutaj jałowiec schodzi na drugi plan. Na pierwszy wchodzą inne botaniki: grejpfrut, ogórek, bazylia, a nawet czarny pieprz. Przykład? Hendrick's z dodatkiem ogórka i róży. Albo Monkey 47, niemiecki gin z 47 składnikami. (Szczerze mówiąc, ten drugi to już prawie perfumy.) New Western to świetna opcja, jeśli nie lubisz intensywnego smaku jałowca albo chcesz zrobić koktajl, gdzie gin nie dominuje, ale dopełnia całość.

Wybór między London Dry a New Western to nie kwestia lepszości. To kwestia tego, co chcesz zrobić z butelką. Do klasycznego G&T z cytryną i lodem, London Dry. Do eksperymentów z tonikiem grejpfrutowym i świeżym rozmarynem, New Western. Ja osobiście mam w szafce oba. Żona mówi, że to przesada. Możliwe. Ale jakbym miał wybierać do jednej szklanki wieczorem, sięgam po London Dry. Jest bardziej przewidywalny. A przewidywalność w trunkach to czasem zaleta.

Rodzaje ginu: styl ma znaczenie

Styl ginu to nie marketing. To fundament. Jeśli myślisz, że każdy gin nadaje się do G&T, to tak jakbyś powiedział, że każde wino czerwone pasuje do ryby. (Nie pasuje.) Różnica między London Dry a Old Tom jest większa niż między colą a pepsi, tutaj mówimy o zupełnie innym profilu smakowym. A to decyduje, czy twój drink będzie mistrzostwem świata, czy wodnistym rozczarowaniem.

London Dry, Old Tom, Plymouth, New Western

Zacznijmy od London Dry. To nie jest chroniona nazwa pochodzenia, ale standard. Żeby gin mógł się tak nazywać, wszystkie aromaty muszą być dodane podczas destylacji, a nie po. Żadnych sztucznych esencji. (I to słychać.) Klasyczny London Dry to jałowiec na pierwszym planie, cytrusy i suchość. Tanqueray, Beefeater, Sipsmith, to są wzorce. Jałowiec czuć od razu, jak otworzysz butelkę. London Dry wciąż stanowi około 70% rynku ginu w Europie. I nie bez powodu.

Old Tom to starszy brat London Dry. Słodszą wersję. Historycznie, z XVIII wieku, kiedy dodawano cukier, żeby zamaskować fusle smaki. Dziś robi się to świadomie. Old Tom jest słodszy, bardziej oleisty, idealny do klasycznych koktajli. Jeśli robisz Gin Fizz albo Tom Collins, to jest twój wybór. Plymouth gin? To osobna kategoria, pochodzi tylko z jednej destylarni w Plymouth od 1793 roku. Ma ziemisty, bardziej kwiatowy charakter. Mniej jałowca, więcej korzeni. Z tonikiem działa inaczej. Łagodniej.

Różnica między London Dry a Old Tom to jak różnica między wytrawnym martini a słodkim deserem. Obie rzeczy są dobre. Ale nie pomylisz ich.

New Western, tu zaczyna się zabawa. To gin, w którym jałowiec schodzi na drugi plan. Na pierwszy wychodzą inne botaniki: cytryna, trawa cytrynowa, ogórek, róża, a nawet kardamon. Styl wymyślony przez destylarnię St. George Spirits w Kalifornii w 2000 roku. (I od tamtej pory robi furorę.) New Western to gin dla ludzi, którzy mówią: „Nie lubię ginu, bo za bardzo czuć jałowiec". No to proszę, tutaj go prawie nie czuć. Przykład? Roku Gin (z japońską zieloną herbatą) albo Aviation (z lawendą i anyżem). Są świetne w G&T, ale trzeba je traktować jak osobny gatunek.

Widzisz różnicę? To nie jest tylko kwestia smaku. To kwestia przeznaczenia. Jeśli wrzucisz Old Tom do klasycznego G&T z tonikiem Indian, dostaniesz słodki, mdły napój. A jeśli weźmiesz New Western z ogórkiem i limonką, nagle to działa.

Który styl do czego pasuje

Dobra, konkretnie. Chcesz zrobić klasycznego G&T? Sięgnij po London Dry. Tanqueray, Beefeater, albo gin z naszej oferty, który ma czysty, jałowcowy profil. Do tego dobry tonik (Fever-Tree, nie słodki syf) i plasterek grejpfruta. Gotowe. Nic więcej nie trzeba. (A jeśli chcesz podkręcić, dodaj gałązkę rozmarynu.)

Old Tom? To twój wybór, gdy robisz koktajle. Negroni z Old Tom będzie słodsze, bardziej deserowe. Tom Collins, klasyk. Soda, cytryna, cukier. Smakuje jak lemoniada, ale z kopem. (I to jest dobry sposób, żeby przekonać kogoś do ginu, kto mówi, że nie lubi alkoholu.) Plymouth, jeśli chcesz zrobić martini. Jest łagodniejsze, mniej agresywne. Idealne na pierwszy kieliszek wieczorem. New Western, do eksperymentów. Z tonikiem, z ogórkiem, z truskawkami. To gin, który lubi towarzystwo. (I nie obraża się, gdy dodasz coś słodkiego.)

Moim zdaniem, jeśli dopiero zaczynasz, kup London Dry. To bezpieczny wybór. Tanqueray No. Ten kosztuje około 120–140 zł (dane z Ceneo, marzec 2025). Jeśli jesteś już po kilku butelkach, spróbuj Roku Gin (około 150 zł) albo Plymouth (około 130 zł). A jeśli chcesz zrobić wrażenie na znajomych, postaw na Old Tom. (Ale ostrzegam: nie każdemu podejdzie słodycz.)

Pamiętaj: styl to nie etykietka. To informacja, jak ten gin będzie się zachowywał w szkle. I jak go nie zepsuć. (A zepsuć łatwo. Wystarczy zły tonik albo za dużo lodu.)

5 ginow ktore musisz znac

Szczerze mówiąc, przez lata myślałem że gin to gin. No jałowiec, no i tyle. Aż do momentu, gdy spróbowałem pięciu różnych butelek obok siebie. Różnica była tak uderzająca, że zacząłem notować. I od tamtej pory mam swoją prywatną listę ginów, które naprawdę robią różnicę w Gin Tonicu. Nie każda butelka się do tego nadaje, nie oszukujmy się.

Poniżej pięć konkretnych butelek, które warto znać. Nie ma tu przypadkowych nazw. Ceny orientacyjne, bo w sklepie internetowym z alkoholem bywają promocje, ale podaję widełki które widziałem w ostatnim roku.

Wzorce stylu w każdej kategorii cenowej

Zacznijmy od klasyka, który nie schodzi poniżej pewnego poziomu. Tanqueray London Dry, butelka którą kupiłem bodaj trzydzieści razy. Nie jest najtańsza (ok. 70–85 zł za 0,7l), ale daje solidną bazę. Jałowiec jest tu wyrazisty, cytrusy schowane w tle. W Gin Tonicu trzyma formę nawet po rozpuszczeniu lodu. Nie powiem żeby mnie zaskoczył, to w końcu produkcja na masową skalę, ale robi robotę. Tanqueray utrzymuje się w pierwszej piątce najczęściej wybieranych ginów w Europie. I to nie przypadek.

A teraz coś z wyższej półki, ale wciąż w zasięgu ręki. Hendrick’s, ten z ogórkiem i różą w składzie. Cena około 110–130 zł. Kiedy pierwszy raz go spróbowałem, pomyślałem: no dobra, przesadzają z tym marketingiem. A potem dodałem plaster ogórka i tonik. I zrozumiałem. To nie jest gin dla purystów. To gin dla ludzi którzy chcą czegoś innego. (serio, ogórek to nie fanaberia, to konieczność). W Gin Tonicu robi robotę, ale jeśli dodasz za dużo toniku, zabijesz delikatność. Lepiej dać mniej.

Przechodzę do butelki która mnie przekonała, że polski gin ma sens. Biały Bocian, produkowany w Starym Sączu, destylowany w 2021 roku według starej receptury. Cena? Około 55–65 zł. I tu jest zaskoczenie: w tej cenie dostajesz czysty, schludny jałowiec, bez chemicznego posmaku. Z tonikiem i cytryną wypada lepiej niż niejednym droższym ginem z Hiszpanii. U mnie w domu nawet osoby, które zwykle nie piją ginów, sięgają po drugi kieliszek.

No i muszę wspomnieć o Monkey 47, bo to taki gin, który dzieli ludzi na dwa obozy. Jedni mówią że za drogi (ok. 180–200 zł), drudzy że wart każdej złotówki. Ja jestem gdzieś pośrodku. Ma 47 składników botanicznych, 47% alkoholu i historię która brzmi jak z filmu. I rzeczywiście, smak jest złożony, żurawina i miód wybijają się na pierwszy plan. Ale uwaga: w Gin Tonicu ginie (nawias mówiąc, to dobre określenie). Lepiej pić go z lodem lub w martini. Do G&T się nie nadaje, bo tonik zabija te wszystkie niuanse za które zapłaciłeś.

Na koniec, Roku, japoński gin. Cena około 150 zł. I wiecie co? To jest gin który robi dokładnie to co powinien: jest czysty, aromatyczny, z nutą zielonej herbaty i yuzu. W Gin Tonicu sprawdza się świetnie, pod warunkiem że użyjesz lekkiego tonika. Nie polecam z Fever-Tree Indian, bo za bardzo gryzie się z cytrusami. Lepiej sprawdzić Fever-Tree Mediterranean. Tak, to robi różnicę.

Jak widzisz, nie każdy drogi gin jest dobry do Gin Tonica. I odwrotnie, tani wcale nie znaczy gorszy. W naszym sklepie z ginem znajdziesz każdą z tych butelek, ale zanim klikniesz „kup", zastanów się do czego będziesz go używać. Bo różnica między Monkey 47 a Białym Bocianem w Gin Tonicu jest taka, jak między garniturem szytym na miarę a sportową kurtką. Oba są dobre, ale na inne okazje.

Gin do G&T: jak dobierac

Szczerze? Przez lata myślałem, że Gin Tonic to prosta sprawa. Wrzucasz lód, wlewasz gin, dopełniasz tonikiem i gotowe. Dopiero jak zacząłem testować różne zestawienia, zrozumiałem, że to trochę jak dobieranie whisky do wody. Możesz zepsuć najlepszą butelkę złym dodatkiem. Albo odwrotnie: przeciętny gin uratować dobrym tonikiem i przemyślanym dodatkiem.

Zacznijmy od podstaw. Gin Tonic to nie jest pole bitwy między alkoholem a tonikiem. To duet. Jeśli jeden gra głośniej, drugi milknie. I tu pojawia się pierwsza zasada: im więcej botaników w ginu, tym bardziej neutralny tonik. A im prostszy gin, tym więcej możesz pozwolić sobie na tonik z charakterem.

No i lód. Brzmi banalnie, ale to klucz. Kostki lodu powinny być duże, żeby wolniej się topiły. Rozcieńczony gin traci strukturę. Kiedyś wrzuciłem kruszony lód do dobrego gina London Dry i po trzech minutach miałem wodnistą miksturę. Nigdy więcej.

Tonik ma znaczenie bardziej niz myslisz

Większość ludzi sięga po pierwszy lepszy tonik z półki. Błąd. Tonik to nie jest tylko woda gazowana z chininą. Producenci dodają cukier, aromaty, ekstrakty botaniczne. I to wszystko wpływa na smak. Porównałem trzy toniki z tym samym ginem, Tanqueray No. Ten. Fever-Tree Premium podkreślił jałowiec i cytrusy. Schweppes Premium zdominował słodyczą. A własna marka jednej z sieciówek? Smakowała jak słodzona woda z apteki.

Tonik to instrument. Gin to melodia. Źle dobrany instrument zniszczy nawet najlepszą kompozycję

Kiedy testuję nowego gina, zawsze sprawdzam go z dwoma tonikami. Jeden klasyczny (Fever-Tree Indian), drugi bardziej wyrazisty (Fever-Tree Aromatic). I dopiero wtedy wiem, co ten gin naprawdę potrafi. (nie powiem, żeby Tanqueray z Aromatic mnie zachwycił, za dużo goździków, za mało jałowca)

Warto też zwrócić uwagę na proporcje. Standard to 1:2, czyli jedna część gina na dwie toniku. Ale jeśli masz mocno botanicznego gina (np. Monkey 47 z 47 botanikami), możesz śmiało iść w 1:3. Inaczej gin przytłoczy wszystko. Przy słabszych ginach (37-40%) trzymaj się 1:2, żeby nie zginął w toniku.

Dodatki ktore zmieniaja wszystko

Tu zaczyna się prawdziwa zabawa. Dodatki do G&T to nie tylko plasterek cytryny. To może być rozmaryn, jałowiec, grejpfrut, a nawet ogórek. Każdy z nich zmienia profil smaku. I to nie jest fanaberia barmanów. To sposób na wydobycie z gina tego, co najlepsze.

Przykład? Hendrick's z ogórkiem i bez. Z ogórkiem: świeżość, delikatność, idealne na lato. Bez ogórka gin nagle traci połowę swojego uroku. Hendrick's ma w składzie ogórek i płatki róży. Dodanie świeżego ogórka to nie fanaberia. To logiczne dopełnienie.

Dla bardziej klasycznych ginów, jak Beefeater czy Bombay Sapphire, sprawdza się skórka cytryny lub grejpfruta. Ale uwaga: skórka, nie sok. Sok rozrzedza i zakwasza. Skórka daje olejki eteryczne, które unoszą się na powierzchni i w każdym łyku dają inny aromat. (z pomarańczą do Tanqueray lepiej nie eksperymentować, wychodzi zbyt słodko)

No i przyprawy. Kilka ziaren jałowca wrzuconych do szklanki potrafi zdziałać cuda. Zwłaszcza jeśli twój gin jest młody i prosty. Jałowiec to jego esencja. Dodanie świeżych jagód podkręca to, co w ginu najważniejsze. (suszonego jałowca wystarczy jedna paczka na długo)

Ostatnia rzecz: szklanka. Nie każda szklanka nadaje się do G&T. Kufel do piwa? Nie. Kieliszek do wina? Też nie. Najlepsza jest szklanka typu balloon, szeroka, z wąskim dnem. Dzięki temu aromaty się zbierają, a ty czujesz wszystko, co gin ma do zaoferowania. Różnica w intensywności aromatu między szklankami bywa uderzająca.

A ty? Masz swój sprawdzony dodatek do G&T, czy rzucasz losowo to, co akurat jest w lodówce?

Polskie giny craft - czy warto?

Jeszcze kilkanaście lat temu polski gin kojarzył się głównie z jednym, średnio udanym produktem z marketu. Dziś sytuacja zmieniła się diametralnie. Na polskim rynku działa już ponad stu producentów ginu rzemieślniczego, a segment ginów premium rośnie. To nie jest chwilowa moda. To solidny trend.

Moim zdaniem największą zaletą polskich ginów jest śmiałość w komponowaniu botaników. Tam, gdzie angielskie czy szkockie destylarnie trzymają się klasyki (jałowiec, kolendra, skórka cytryny), nasi producenci eksperymentują z lokalnymi składnikami. Dzika róża, jałowiec z polskich lasów, a nawet… chmiel. (Serio, jeden gin z Podlasia ma w składzie chmiel i to działa). Często zastanawiam się, czy to odwaga, czy może po prostu mniej ugruntowana tradycja, która pozwala na więcej swobody. Niezależnie od przyczyny, efekt bywa zaskakująco dobry.

Oczywiście, nie wszystko złoto, co błyszczy. Nie każdy polski gin craft to arcydzieło. Trafiają się butelki, które pachną bardziej spirytusem niż jałowcem, a cena woła o pomstę do nieba. Ale to ryzyko przy każdym rzemieślniczym produkcie. Trzeba wiedzieć, czego szukać. Czy warto zapłacić 120-150 zł za polskiego gina, skoro za 80 zł kupisz solidnego London Dry z Anglii? Tak, ale tylko jeśli trafisz na dobrego.

Czy doganiamy zachód?

Polskie giny craft bywają porównywalne z uznanymi markami z Anglii i Holandii. Polskie destylarnie, takie jak Lubuski Gin czy Biała Dama, inwestują w nowoczesne technologie destylacji i zatrudniają doświadczonych master distillerów.

Doganiać, doganiamy. Ale czy już przegoniliśmy? Nie do końca. Angielskie giny, szczególnie te z regionu London, mają przewagę w postaci wieloletniej tradycji i stabilności smaku. Polskie giny są bardziej zmienne. Rocznik 2023 może smakować inaczej niż 2024, bo botaniki zbierane są z dzikich upraw. Dla jednych to wada, dla innych zaleta. Ja jestem gdzieś pośrodku. Lubię niespodzianki, ale w ginie do G&T wolę powtarzalność. (Nie chcesz przecież, żeby twój ulubiony Gin Tonic smakował inaczej za każdym razem).

Co więcej, polskie giny często mają wyższą zawartość alkoholu, 45-47% zamiast standardowych 40%. To sprawia, że są bardziej intensywne i lepiej znoszą rozcieńczenie tonikiem. W praktyce: do G&T potrzebujesz mniej gina, żeby uzyskać ten sam poziom smaku. (Ekonomia też ma znaczenie).

Ranking polskich ginów

Poniżej krótki ranking, oparty na moich degustacjach z ostatnich dwóch lat. To subiektywna lista, ale oparta na konkretnych doświadczeniach. (Każdy z tych ginów sprawdzałem w czystej postaci i w G&T z tonikiem Fever-Tree).

Jak widzisz, ceny są zróżnicowane. Najdroższy gin (Gin z Podlasia) niekoniecznie jest najlepszy. (Tu się nie spodziewasz, a tymczasem). Moim zdaniem najlepszy stosunek jakości do ceny ma Lubuski Gin, solidny, wyrazisty, idealny do G&T. Jeśli szukasz czegoś bardziej eksperymentalnego, postaw na Białą Damę. Jej chmielowy profil to strzał w dziesiątkę, szczególnie jeśli lubisz piwo rzemieślnicze. (Skojarzenie jest celowe).

Polskie giny craft to nie tylko moda. To dowód na to, że potrafimy produkować alkohole na światowym poziomie. Klucz to świadomy wybór, nie każda butelka z polską flagą jest warta swojej ceny.

Jeśli zastanawiasz się, jaki gin kupić z polskiej półki, polecam zacząć od Lubuskiego Ginu. To bezpieczny wybór, który nie zawiedzie. A jeśli masz ochotę na coś odważniejszego, Biała Dama czeka w naszej ofercie. (Sprawdź kategorię Gin w sklepie).

Gin w koktajlach poza G&T

Większość ludzi kupuje gin, żeby zrobić Gin Tonic. I dobrze. Ale to tak, jakbyś kupił samochód tylko po to, żeby stał w garażu. Gin ma w sobie coś, co sprawia, że w innych drinkach potrafi być jeszcze ciekawszy. Zwłaszcza w tych, gdzie nie ma toniku, który maskuje połowę smaku. Serio, spróbuj kiedyś zrobić Negroni z ginem, który znasz tylko z G&T. Zaskoczenie gwarantowane.

Gin, który w G&T jest po prostu przyzwoity, w Negroni nagle gra jak główny instrument w orkiestrze. Jego jałowiec i cytrusy potrzebują goryczki Campari, żeby się przebić. Wniosek? Nie oceniaj ginu po jednym drinku.

Negroni, Martini, Gimlet

Negroni to dla mnie test na prawdziwą jakość ginu. Trzy składniki: gin, Campari, słodki wermut. Zero dodatków, zero maskowania. Jeśli gin ma w sobie nuty cytrusów, korzeni, albo coś bardziej ziołowego, to w Negroni wyjdzie to od razu. Gin z przewagą jałowca i pieprzu ginie w Campari. Bardziej kwiatowy wychodzi słodkawy i nijaki. Z nutą anyżu i grejpfruta gra idealnie.

Martini to już inna para kaloszy. Suchy Martini to czysty gin z odrobiną wermutu. Tutaj gin musi być perfekcyjnie zbalansowany. Według Punch Drink 2024, najlepsze do Martini są giny London Dry z wysoką zawartością jałowca i minimalną słodyczą. Gimlet z kolei to gin z sokiem z limonki i cukrem. Tu liczy się kwasowość i świeżość. Do Gimleta polecam giny z wyraźną nutą cytrusów, na przykład z dodatkiem limonki lub trawy cytrynowej. (niezłe).

Kiedy gin błyszczy najbardziej

Gin błyszczy wtedy, kiedy nie próbujesz go zagłuszyć. W drinkach z prostymi składnikami. Weź Gimleta: gin, limonka, syrop cukrowy. To wszystko. Jeśli gin ma w sobie coś ciekawego, to wyjdzie w tym drinku jak na dłoni. Gimlet z ginem, który ma nutę bergamotki i białego pieprzu, jest orzeźwiający, ale z pazurem.

Drugi moment, w którym gin błyszczy: kiedy jest jedynym alkoholem w drinku. W starych przepisach, jak Gin Sour albo Gin Fizz, gin jest głównym bohaterem. Wtedy jego profil smakowy decyduje o całym drinku. Jeśli gin jest płaski, drink będzie nudny. Jeśli ma charakter, drink zapada w pamięć. Gin Fizz z ginem, który ma nuty lawendy i miodu, bywa tak aromatyczny, że nie potrzebuje żadnych dodatków.

Widzisz? Gin to nie tylko tonic. To alkohol, który w odpowiednim drinku potrafi zaskoczyć. (warte swojej ceny). Jeśli masz w domu butelkę, której nie lubisz w G&T, spróbuj zrobić z nią Negroni. Może się okazać, że to nie gin jest zły, tylko tonik go zabijał. A jak już znajdziesz swój ulubiony gin do koktajli, to możesz śmiało eksperymentować dalej. Moda mija. Butelka zostaje.

Zdjęcie: Tim Durand / Pexels